Ana içeriğe atla

Kayıtlar

mutluluk etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

Suat Derviş-bir yazarın hayatı

(…) – Mutluluk bir hayal midir? Gerçekten mutluluğa inanıyor musunuz? (…) -Niçin inanmayayım? Buna eminim, belki de güneşin ışığındadır. Bir buğday tanesinde, insan gücünde, çalışma imkânında veya istirahattedir. O her şeydedir. Ve biz insanlar onun bir zerresini ele geçirdik mi, onun tamamını bulduğumuzu zanneder ve kısa bir zaman sonra yanıldığımızı anlarız. Mutluluk hayatın kendisindedir, onun bir unsuru değil, mutluluk hayatın kendisidir. Bütün zerrelerin birbirini tedirgin etmeden birleştikleri bir ahenktir ve hayat işte bu ahenk olmalıdır. Mutluluk bölünmez bir bütündür. Eğer siz mutlu değilseniz, ben mutlu olamam. Başkalarının mutlu olmadığı bir dünyada tek kişi mutlu olamaz. (…) -Mutluluğa inanmadığınızı söylüyorsunuz, o hâlde demin niçin ağladınız? (…) -İnsan mutluluktan ağlamaz. (…) -İnsan mutluluğun olduğunu bildiği zamanlar ağlar. Ona inanılmadığı zaman artık ağlamaz.” Suat Derviş- Ankara Mahpusu Sona kalana yalnızlık var ya da yaşananları düşünüp ana...

Do

http://1hdwallpapers.com/wallpapers/water_music_note.jpg Notalarla beraber uçarcasına yürürken Daha da iyi anladım: Meğer ne kadar da hafifmiş bulutlar

Söylenenler-söylenmeyenler

Ne görkemlidir, bu fırtınanın yarattığı Rengarenk gökkuşağının değişken varlığı; Bazen berrak çizgilerle, bazen havada eriyerek, Çevreye güzel kokulu ferah serpintiler yayması. Yansıtır gökkuşağı insanın hedef ve eylemini. Düşün, kavrayacaksın daha iyi: Renkli bir yansımadır yaşam. Faust-Goethe. Bazen düşünüyorum: henüz dile getirilmemiş ne söyleyebiliriz diye. Ne kadar da aynıyız aslında biz insanlar- kadın, erkek fark etmez- ve bu aynılığa rağmen yalnız hissediyoruz kendimizi hala.

İlk sihirli aynanın hikayesi

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellâl iken, pireler berber iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, az gittik uz gittik; dere tepe düz gittik. Bir de baktık ki bir arpa boyu yol gitmişiz... Vara vara da mevcut bütün varlıkların özlerinin dört elementin birinden oluştuğu bir diyara varmışız. Bu diyarın doğası gereği, herhangi bir anda dört elementten ancak birinin karakterine sahip olabilen varlıklar birbirinden çekinir, birbirlerine saygıyla karışık bir sevgi beslermiş. Özü ateş olan çok olsa her yer yanar, su olan çok olsa her yer boğulur, toprak olan çok olsa her yer boz olur, hava olan çok olsa her yeri fırtınalar götürürmüş. O yüzden bu diyarda herkes hem kendi içinde, hem de birbirleri arasında dengede kalmaya uğraşır dururmuş. Bu da çok yorucu bir işmiş hani. Günlerden bir gün, zamanlardan bir zaman, ateş halkından kudretlice bir hanım, su halkından çağıl çağıl bir erkeğe gönül vermiş. Hanımın annesi, pamuk gibi bembeyaz ...